Filip Couck is van jongs af aan creatief: tekenen zit in zijn bloed. Schrijven ontdekte hij later, en het liet hem niet meer los.

Achter hem liggen twintig jaar psychiatrie: een gevecht met bipolaire stoornis — uitbundige euforische momenten, lange en zware depressies — en een hardnekkige alcoholverslaving. En doorheen dat alles een zoektocht: hoe in het leven te staan, hoe een leven vorm te geven, kampend met een psychische kwetsbaarheid die hem nooit helemaal loslaat — een leven op de rand van het onevenwicht.

Schrijven en tekenen zijn voor hem geen hobby, ze zijn een noodzaak. Een leven zonder is ondenkbaar. Hij zoekt het schone, in de mens, in alles wat ons omringt. Hij laat zich ontroeren door het kleine gebaar, de vluchtige blik, de stille verbinding tussen mensen.