Poëtische miniaturen, ervaringsverslagen vanuit de marge, kritische observaties en soms ontnuchterende, bijna theatrale scènes. Af en toe onderbroken door een tekening als ademruimte. Dit boek draagt een morele ondertoon die zich niet opdringt, maar stil blijft hangen – tussen hoop en berusting, zorg en systeem, nabijheid en vervreemding.
Hij schrijft over de Ander — vluchtige ontmoetingen, mensen aan de rand, het kleine gebaar dat soms het enige is dat telt. Hij schrijft eerlijk, zonder zichzelf te sparen. Hij neemt de lezer mee over de muren van de psychiatrie — een inkijk van binnenuit, zonder filter.
Zijn teksten laten zich niet makkelijk indelen. Ze schuiven tussen poëzie en proza, tussen observatie en getuigenis, zonder ergens definitief te landen. Hij schrijft niet om te concluderen. Wel om iets vast te houden dat anders verdwijnt.
In de schaduw van herstel is zijn eerste boek.
Shop nu"De wereld is te groot", schrijft hij, maar door over het kleine te schrijven maakt hij die wereld opnieuw bewoonbaar.
Filip schrijft om contact te maken: met zichzelf, met de ander, met de wereld. — Peter Dierinck